Najnowsze
kolekcje
Polecane kolekcje
Polecane kolekcje

Świadectwa i dokumenty szkolne

1850-1939

Polecane kolekcje

Frankiewiczowie

od XIX wieku do 2009

Polecane kolekcje

Festiwal Malta

1996-2011

Polecane kolekcje

Rachunki i listowniki firmowe

1892-1940

Polecane kolekcje

Drogista Alfred Wawrzyniak

1916-1997

Polecane kolekcje

Matysiakowie

1927-1977

Polecane kolekcje

Rupińscy i Zacharowie. Historia rodzin

od XIX wieku do 1994 roku

Polecane kolekcje

Widoki aksonometryczne Poznania

1993-2003

Polecane kolekcje

Starołęka i Głuszyna

1919-2013

Polecane kolekcje

Poznań 1960-65

1960-1965

Polecane kolekcje

Rynek Łazarski

1967-2017

Polecane kolekcje

Wielkie Księstwo Poznańskie

Polecane kolekcje

Rzeźnia miejska na Garbarach

1900-2020

Polecane kolekcje

Łazarz

lata 60. XX wieku

W zbiorach miejskiego konserwatora zabytków w Poznaniu znajduje się około 150 fotografii, pocztówek i szkiców twierdzy poligonalnej. Prezentują tylko kilka dzieł fortyfikacyjnych: fort Winiary, bastion III Grolman (zwany fortem Grolman), fort Radziwiłła na prawym brzegu Warty i umocnienia Ostrowa Tumskiego. Obecność w zbiorach MKZ ikonografii tych właśnie dzieł można w prosty sposób wytłumaczyć: część z nich istnieje do dzisiaj, a pozostałe zostały rozebrane dopiero po wojnie.

W 1929 roku otwarto w Poznaniu Powszechną Wystawę Krajową (zwaną Pewuką), największe i najważniejsze wydarzenie w międzywojennej historii miasta i najbardziej spektakularną imprezę w historii II Rzeczpospolitej. Wystawa zajęła 65 ha, w tym obecne tereny targowe, parki Kasprowicza i Wilsona oraz tereny uniwersyteckie przy ulicach Grunwaldzkiej i Śniadeckich. Na tych terenach ustawiono 112 pawilonów wystawowych, z których wiele przeszło do historii jako wybitne osiągnięcia architektury.

150 lat temu w restauracji dworca kolejowego w podpoznańskiej wsi Jeżyce grupa stałych bywalców postanowiła uczcić 50. urodziny jej właściciela w bardzo nietypowy sposób – podarowali jubilatowi kilkanaście zwierząt głównie hodowanych w okolicznych gospodarstwach i zamieszkujących pobliskie lasy, ale także egzotycznych, kupionych w objazdowych cyrkach. Prezenty: świnia, baran, koza, kot, królik, wiewiórka, gęś, kaczka, kura, paw, tresowany niedźwiedź i małpa, zamieszkały w restauracyjnym ogrodzie. Takie były początki poznańskiego Zoo.

Średniowiecza wieś Jeżyce, o której pierwsze wzmianki pojawiły się dopiero w 1253 roku w dokumencie lokacyjnym Poznania, miała owalny kształt i ulokowana była po obu stronach obecnej ul. Kościelnej. Była wsią stanowiącą, jak kilka innych leżących wokół Poznania, zaplecze gospodarcze miasta. Bogatą wsią, stąd przynosiła miastu znaczące zyski. W czasie wojny północnej Jeżyce zostały prawie całkowicie zniszczone i wyludnione, a obrazu klęski dopełniła panująca w latach 1708-10 zaraza.

Pod koniec 1. dekady XX w secesyjnej kamienicy przy ul. Dąbrowskiego na Jeżycach funkcjonowała sala widowiskowa Bandolina przekształcona później w scenę kabaretową. Po odzyskaniu niepodległości salę przejęło Towarzystwo Bratniej Pomocy Studentów Uniwersytetu Poznańskiego i w 1923 roku wydzierżawiło ją spółce Maski. Teatr Nowy im. Heleny Modrzejewskiej.

Na wytyczonym ponad 750 lat temu wielkim, doskonale kwadratowym placu skupiły się z założenia, a potem i zwyczaju wszystkie najważniejsze funkcje nowego, lewobrzeżnego Poznania. Tu znajdowały się siedziby władz miejskich i sądowniczych, obiekty handlowe i domy elity miasta – patrycjatu, bogatych kupców, lekarzy i prawników, a wkrótce także znaczących rodów szlacheckich. Tu krzyżowały się najważniejsze szlaki handlowe i zatrzymywali się kupcy, którzy na rynku sprzedawali swoje towary.

28 czerwca 1956 roku o godzinie 6.20 robotnicy ZISPO (Zakłady H. Cegielskiego), a za nimi pracownicy innych poznańskich zakładów wyszli na ulice Poznania. Gęstniejący tłum zatrzymał się na pl. Stalina o godzinie 8.40. Demonstrujących było już wtedy około 20 tys., prócz około 10 tys. Cegielszczaków robotnicy ZNTK, pracownicy MPK, załogi Modeny, Zakładów Graficznych, Poznańskiej Fabryki Maszyn Żniwnych, Stomila i Zakładów Zbożowych

W 1. połowie lat 70. XX wieku nocą w Poznaniu było jasno jak w dzień. Stojąc na ulicy spokojnie można było czytać gazetę. Zadbały o to władze miasta, które całą poprzednią dekadę prowadziły akcję tzw. neonizacji Poznania. Po 1975 roku neony szybko zaczęły znikać z miejskiej przestrzeni, prąd stał się zbyt cenny, by służyć jedynie ozdobie.

Chwaliszewo przez stulecia było warciańską wyspą. Początkowo należało do kapituły katedralnej i podlegało jurysdykcji biskupów poznańskich. W czasach pierwszej Rzeczypospolitej było znakomicie rozwijającym się miasteczkiem erygowanym na prawie magdeburskim 20 sierpnia 1444 roku przez króla Polski i Węgier Władysława III.

O Cyrylu

Prezentujemy materiały gromadzone w poznańskich bibliotekach, muzeach, teatrach, galeriach, towarzystwach i centrach kultury, zbiory Międzynarodowych Targów Poznańskich, PTPN, Archiwum PAN, szkół i uczelni. Swoje archiwa przekazało nam do digitalizacji i publikacji kilkadziesiąt osób prywatnych. Na portalu można obejrzeć dziesiątki tysięcy fotografii, pocztówek i planów Poznania, prześledzić historię poznańskich zabytków i instytucji, posłuchać archiwalnych nagrań, obejrzeć spektakle teatralne, filmy i prezentacje przedmiotów przestrzennych.

W liczbach
{}
kolekcji
58 {}
obiekty
85 {}
skanów
Informacje / metadane