1 maja 1927 roku ukonstytuowało się w Poznaniu Towarzystwo Powszechnej Wystawy Krajowej w 1929 roku. W jego ramach powołano dwie komisje: organizacyjno-prawną i techniczno-budowlaną. W skład tej ostatniej weszli wybitni i uznani już wówczas polscy architekci, wśród nich: Adam Ballenstedt, Stefan Cybichowski, Sylwester Pajzderski i Roger Sławski. Do zadań komisji należało opracowanie planu zabudowy terenów przyszłej wystawy i zatwierdzenie projektów pawilonów wystawienniczych. Naczelnym architektem Pewuki został Roger Sławski i on też, obok kierownika budowy Jerzego Müllera, był autorem większości projektów obiektów ekspozycyjnych.
Komisja i projektanci nie mieli łatwego zadania, ponieważ teren był olbrzymi (miał ponad 65 ha), wystawców przybywało, a dodatkowo na targach stało już kilka obiektów, które należało wkomponować w planowaną zabudowę: Wieża Górnośląska zbudowana w 1911 roku na Wystawę Wschodnioniemiecką, dwa pawilony banków Przemysłowego i Handlowego z 1922 roku, drewniana Hala Maszyn wybudowana rok później, Pałac Targowy i Dom Administracyjny z restauracją Belweder oraz dwa nieukończone, wielkie gmachy Uniwersytetu Poznańskiego. Te obiekty zostały zaadaptowane do potrzeb wystawy, a prócz nich zbudowano ponad sto nowych hal i pawilonów.
Tylko nieliczne z nowych obiektów, jak Westybul zwany Halą Reprezentacyjną i sąsiadująca z nim Hala Włókiennicza, miały konstrukcję stałą, czyli były murowane i pokryte drewnianymi dachami. Pozostałe pawilony w większości były budowlami prowizorycznymi, drewnianymi, które po zakończeniu wystawy zostały rozebrane (z wyjątkiem kilku, które po wystawie służyły różnym celom, np. w Pawilonie Prasy w 1930 roku urządzono kino). Prezentowały różne style panujące w polskiej architekturze po 1918 roku, od architektury tradycyjnej, historyzującej (dworkowy Pawilon Związku Ziemian według projektu Stanisława Miecznikowskiego), przez realizacje nawiązujące do polskiej sztuki dekoracyjnej (Pawilon Rzemiosł projektu Rogera Sławskiego czy Pawilon Hut Szklanych Jana Golińskiego i Henryka Łagowskiego), po pawilony modernistyczne (Pawilon Ministerstwa Poczt i Telegrafów czy pawilon firmy Bogusława Herse), awangardowe (prefabrykowany Pawilon Nawozów Sztucznych zaprojektowany przez Szymona Syrkusa i Pawilon Związku Polskich Fabryk Portland-Cementu Józefa Szanajcy i Bogdana Lacherta), a nawet nawiązujące do orientu, jak Pawilonu Ceramiki Budowlanej. Najbardziej dziwacznym i nie przystającym do żadnego stylu, wyróżniającym się nawet na tle tak różnorodnej architektonicznie stylistyki wystawy był Pawilon Przemysłu Likierowego i Koniakowego zaprojektowany przez Jerzego Müllera. Jego trzy wysokie wieże były okolone półkami z tysiącami butelek. Fantazja Müllera zyskała szeroki rozgłos, bowiem pawilon był chyba najczęściej fotografowanym obiektem Pewuki.
Danuta Książkiewicz-Bartkowiak
