Stanisław Strugarek urodził się w Poznaniu w 1911 roku. Był synem powstańca wielkopolskiego i robotnika w porcie rzecznym w Poznaniu Walentego i Elżbiety z Maciejewskich. Jego rodzice pochodzili z Drzązgowa pod Środą i tam Stanisław i jego rodzeństwo spędzali wakacje. W 1930 roku Stanisław ukończył Seminarium Nauczycielskie w Poznaniu i podjął pracę w Gimnazjum im. Adama Mickiewicza. W czasie drugiej wojny światowej walczył w szeregach Armii Poznań, w bitwie nad Bzurą dostał się do niewoli. Był więźniem oficerskich obozów jenieckich najpierw w Osterode w Dolnej Saksonii, a potem w Wolenbergu (dzisiaj Dobiegniew). Po wyzwoleniu wrócił do Poznania i objął stanowisko kierownika działu kultury i sztuki w Zarządzie Miejskim. Wtedy zadebiutował w roli konferansjera, prowadząc organizowane przez miasto koncerty. W 1948 roku został redaktorem poznańskiego radia. Początkowo prowadził audycje o wsi, a potem objął kierownictwo redakcji rozrywkowej. Pisał gawędy i monologi gwarowe i sam je odtwarzał nie tylko w radiu, ale także na estradzie, wcielając się w postaci Wuja Ceśka, Dziadka Ignacego czy Póna Kaczmarka.
Przynajmniej od początku XX wieku rodzina Strugarków mieszkała przy ul. Szyperskiej 17. Krótko przed drugą wojną światową Stanisław ożenił się z Alicją Mierzwińską i wraz z żoną przeprowadził się do kamienicy przy ul. Lodowej 3 na Łazarzu. Kontrakt najmu podpisał 1 marca 1939 roku, miał obowiązywać rok. Kilka dni wcześniej parafował zobowiązanie, że będzie spłacał za poprzedniego lokatora emaliowaną wannę żeliwną wstawioną przez właściciela domu w miejscu wysłużonej cynkowej. Strugarkowie niedługo cieszyli się nowym mieszkaniem i stojącą w nim wanną – kilka miesięcy później wybuchła wojna.
Stanisław Strugarek zmarł w 1965 roku, jest pochowany na Cmentarzu Górczyńskim. Do historii Poznania przeszedł jako niezrównany gawędziarz i piewca wielkopolskiej gwary. Na jego monologach i felietonach wychowało się kilka pokoleń Poznaniaków.
Danuta Książkiewicz-Bartkowiak
