Stefan Bolesław Poradowski należał do grona muzyków, którzy w znaczący sposób współtworzyli życie artystyczne Poznania XX wieku.
Urodził się 16 sierpnia 1902 roku we Włocławku, w zubożałej rodzinie rzemieślniczej. Pierwsze wykształcenie muzyczne zdobywał w Szkole Księży Salezjanów w Oświęcimiu, następnie we Włocławku pod kierunkiem Pawła Bojakowskiego. W 1920 roku jako ochotnik uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po jej zakończeniu kontynuował naukę w Bydgoszczy, gdzie ukończył gimnazjum i kształcił się w Konserwatorium Muzycznym Wilhelma Winterfelda. Po maturze związał życie zawodowe i artystyczne z Poznaniem. Studiował teorię i kompozycję w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w klasie Henryka Opieńskiego, a także prawo i muzykologię na Uniwersytecie Poznańskim. Pracował jako nauczyciel gry na skrzypcach i przedmiotów teoretycznych, a po ukończeniu studiów rozpoczął działalność pedagogiczną w poznańskiej uczelni muzycznej. Wykładał również w Miejskim Konserwatorium Muzycznym w Bydgoszczy. Aktywnie działał jako dyrygent i publicysta muzyczny. Kierował orkiestrą kameralną Poznańskiego Towarzystwa Muzycznego oraz chórem Harmonia, a także publikował recenzje w „Nowym Kurjerze”, komentując życie artystyczne międzywojennego Poznania. W 1929 roku poślubił Wandę Lewandowską, z którą miał troje dzieci.
Druga wojna światowa przerwała jego działalność artystyczną. W listopadzie 1939 roku został aresztowany przez Niemców, a następnie wraz z rodziną przymusowo wysiedlony do Opatowa. Mimo trudnych warunków okupacyjnych nadal pozostawał aktywny zawodowo. Pracował jako organista, kierował chórem szkolnym oraz prowadził tajne nauczanie.
W 1945 roku powrócił do Poznania, gdzie podjął pracę dydaktyczną w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej, prowadząc zajęcia z teorii muzyki i kompozycji. Pełnił m.in. funkcje prorektora, dziekana Wydziału Teorii i Kompozycji oraz kierownika Katedry Kompozycji. W 1958 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Prowadził także klasę kompozycji we Wrocławiu. Był autorem podręczników z teorii muzyki, współzałożycielem Poznańskiej Filharmonii, publikował recenzje i komentarze do jej koncertów oraz pełnił funkcję prezesa Poznańskiego Koła Związku Kompozytorów Polskich.
Dorobek kompozytorski Poradowskiego obejmuje ponad 200 utworów: dzieła symfoniczne, kameralne, wokalno-instrumentalne i solowe. Do jego najważniejszych kompozycji należą „Suita antyczna” oraz opera „Płomienie”, której prapremiera odbyła się w Operze Bałtyckiej w 1966 roku. Tworzył również muzykę do słuchowisk radiowych poznańskiej rozgłośni Polskiego Radia.
Drugą wielką pasją Poradowskiego była fotografia. Dokumentował ruiny Poznania, Warszawy i innych polskich miast, polski krajobraz, szczególnie Tatry, a także życie kulturalne i muzyczne. Zbiór jego fotografii zniszczonych podczas wojny polskich kościołów kardynał August Hlond przekazał papieżowi Piusowi XII.
W 1945 roku współorganizował w Poznaniu Stowarzyszenie Miłośników Fotografii, później przekształcone w Polskie Towarzystwo Fotograficzne oraz współtworzył czasopismo „Świat Fotografii”. Zachowany zbiór jego zdjęć stanowi dziś cenne świadectwo pierwszych lat powojennej Polski.
Za działalność artystyczną i społeczną otrzymał m.in. Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i Odznakę Honorową Miasta Poznania.
Stefan Bolesław Poradowski zmarł 9 lipca 1967 roku w Poznaniu. Początkowo pochowano go na Cmentarzu Bożego Ciała, a w 1969 roku jego szczątki przeniesiono do podziemi kościoła św. Wojciecha na poznańskiej Skałce.
Magdalena Grzelak-Grosz
