Życie Kazimierza Klabeckiego ukształtowała trudna historii Polski w XX wieku. Syn Emila i Teofili Klabeckich urodził się 29 listopada 1884 roku w Gądkach koło Poznania w zaborze pruskim. Był uczniem Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, egzamin dojrzałości zdał w Krotoszynie. Wybór jego przyszłej drogi życiowej był zapewne wynikiem dorastania w wielkopolskim majątku hr. Władysława Zamoyskiego, którego Emil Klabecki był zarządcą. W 1906 roku Kazimierz ukończył studia weterynaryjne na Uniwersytecie w Giessen w Niemczech i rozpoczął pracę w zawodzie w Guben, Monachium i Berlinie. W marcu 1912 roku zdał egzamin na inspektora hodowli zwierząt i uzyskał prawo do wykonywania zawodu weterynarza na terenie Rzeszy Niemieckiej. W czasie I wojny światowej, chcąc uniknąć wcielenia do armii pruskiej, wybrał rolę rządowego weterynarza w kolonii niemieckiej w Afryce Południowo-Zachodniej (dzisiejsza Namibia). Praca w Afryce wiązała się z unikalnymi wyzwaniami, takimi jak tropikalne choroby zwierząt, trudne warunki klimatyczne oraz problemy związane z hodowlą zwierząt w suchym i nieprzyjaznym środowisku. Funkcję tę pełnił do grudnia 1919 roku, kiedy parowcem Windhuk szczęśliwie powrócił do Europy. Osiadł w Poznaniu i już w styczniu 1920 roku został dyrektorem Rzeźni Miejskiej i Targowicy Zwierzęcej. Pozostał na tym stanowisku przez całe dwudziestolecie międzywojenne. Wraz z żoną Marią oraz córkami Izabelą i Krzesławą zamieszkał w położonej na terenie Rzeźni, zaprojektowanej przez wybitnego architekta Feliksa Moritza służbowej willi przy ul. Garbary. „Szczególnego rozmachu nabrała rzeźnia w czasach polskich i największe polepszenie ruchu na ostatnie właśnie przypada lata”, tak działalność Rzeźni za dyrekcji Klabeckiego opisywał Zygmunt Zaleski, ówczesny redaktor naczelny „Kroniki Miasta Poznania”. W 1928 roku Kazimierz Klabecki obronił doktorat na Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. Był członkiem Zarządu Głównego Zrzeszenia Lekarzy Weterynaryjnych RP oraz przewodniczył oddziałowi poznańskiemu tej organizacji. W 1938 roku za zasługi dla rozwoju polskiej weterynarii został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
Po wybuchu II wojny światowej Klabecki przedostał się wraz żoną i córkami do Lwowa. Przed opuszczeniem Poznania wydał pracownikom zakładu polecenie, aby rozdali znajdującą się w magazynach żywność Poznaniakom. Kiedy w 1941 roku podjął pracę zarobkową w rachunkowości, został namierzony, a następnie aresztowany, osadzony w lwowskim więzieniu przy ul. Łąckiego i zamordowany. Był jednym z 51 lekarzy weterynarii związanych z Wielkopolską zamordowanych lub poległych w czasie II wojny światowej. Po wojnie Maria Klabecka z córkami wróciły do Poznania. Nigdy nie dowiedziały się, gdzie spoczywają prochy ich męża i ojca. Jego liczni potomkowie do dzisiaj żyją w Poznaniu.
Prywatnie Kazimierz Klabecki był osobą bardzo rodzinną i towarzyską, dbał o edukację swoich córek, bardzo lubił spędzać wakacje nad Bałtykiem i w Tatrach. Anegdota rodzinna mówi, że miał zgodę biskupa poznańskiego na noszenie czapki w kościele ze względu na swoją ogromną łysinę.
Michał Tuchowski, prawnuk Kazimierza Klabeckiego
