Teodor Bobowski urodził się 22 października 1889 roku w Berlinie, był synem Stanisława i Marii z domu Berchiet. W 1908 roku ukończył szkołę kupiecką w Berlinie i otworzył tu hurtownię wyrobów tytoniowych. W czasie pierwszej wojny światowej służył w armii niemieckiej w 7. Pułku Grenadierów, z którym walczył na froncie zachodnim. Wiosną 1918 roku został ranny i zrotowany do Poznania, gdzie związał się z Towarzystwem Gimnastycznym „Sokół” oraz strukturami Polskiej Organizacji Wojskowej. W połowie grudnia 1918 roku, działając w Straży Ludowej, zorganizował akcję kradzieży akt z oddziału operacyjno-mobilizacyjnego niemieckiej Komendy V Korpusu Armijnego, wspomagając działania wywiadowcze przed wybuchem powstania wielkopolskiego. W czasie powstania był aktywnym uczestnikiem walk, później walczył także w wojnie polsko-bolszewickiej.
W latach 1920–1927 prowadził w Poznaniu hurtownię kapeluszy, a następnie pracował jako urzędnik. Był działaczem związków weterańskich. Po wybuchu drugiej wojny światowej został ponownie zmobilizowany. Po klęsce kampanii wrześniowej trafił na Wołyń, gdzie dostał się do niewoli rosyjskiej w wyniku ataku ZSRR na Polskę. Przebywał w obozie w Kozielsku, skąd trafił do Katynia, gdzie został zamordowany w kwietniu 1940 roku.
W lipcu 1918 roku Teodor Bobowski ożenił się z Zofią z domu Kraszewską, z którą doczekał się piątki dzieci – syna i czterech córek. Jedną z nich była Irena „Nenia” Bobowska, członkini poznańskich organizacji konspiracyjnych, redaktorka i kolporterka podziemnego pisma „Pobudka”. Została zamordowana przez Niemców w wieku 22 lat w berlińskim więzieniu Plötzensee.
Paweł Michalak
