Historia Pometu wiąże się z rozwojem Zakładów im. H. Cegielskiego, które początkowo funkcjonowały jako zespół warsztatów zlokalizowanych w różnych częściach miasta i wytwarzających narzędzia oraz maszyny rolnicze. Rozproszenie produkcji utrudniało rozwój fabryki, dlatego pod koniec XIX wieku Rada Nadzorcza Towarzystwa Akcyjnego H. Cegielski podjęła decyzję o zakupie terenów w podmiejskiej gminie Główna (od 1925 roku włączonej do Poznania). Budowę fabryki rozpoczęto w 1909 roku, a uruchomiono ją 5 marca 1913 roku. W skład kompleksu fabrycznego wchodziły odlewnia, hala montażowa, kuźnia, stolarnia, magazyn żelaza, magazyn maszyn rolniczych i budynek administracyjny. Zakłady dynamicznie się rozwijały, co skłoniło zarząd do zakupu kolejnych terenów, tym razem na odległej Wildzie. Do nowej fabryki przeniesiono większość produkcji związanej z obróbką mechaniczną, a na Głównej pozostała odlewnia.
Intensywny rozwój odlewni przerwał wybuch II wojny światowej. Fabryka została przejęty przez Niemieckie Zakłady Zbrojeniowe, a produkcję przestawiono na cele wojenne. W czasie walk o Poznań w 1945 roku zabudowania odlewni wraz z urządzeniami technicznymi zostały w większości zniszczone. Po wojnie zakład odbudowano i 1 stycznia 1952 roku stał się samodzielnym przedsiębiorstwem pod nazwą Zakłady Metalurgiczne Pomet Poznań. Fabryka produkowała elementy podwozi wagonów kolejowych oraz sprężarki do lokomotyw i silników okrętowych. Odbiorcami były przede wszystkim przedsiębiorstwa zrzeszone w Zjednoczeniu Przemysłu Taboru Kolejowego, ale część produkcji eksportowano do państw bloku wschodniego, a także do Wielkiej Brytanii, Włoch, Indii, Japonii, Kanady, Brazylii czy Australii.
Przy Pomecie działał zespół szkół zawodowych, w którym kształcili się przyszli tokarze, formierze i modelarze odlewniczy. Dzieci pracowników fabryki wychowywały się w przyzakładowym żłobku, a potem w fabrycznym przedszkolu. Pomet miał także własny Dom Kultury z biblioteką, stołówkę, a nawet zakładowe Pogotowie Ratunkowe i Straż Pożarną. Wakacje pracownicy i ich rodziny spędzali we własnych ośrodkach wypoczynkowych w Niechorzu i nad jeziorem w Budziszewku. Na początku lat 60. XX wieku w sąsiedztwie Pometu wybudowano osiedle mieszkaniowe dla pracowników fabryki.
Po 1989 roku, w okresie zmian ustrojowych, Pomet utracił rynki wschodnie i znacząco spadła liczba zamówień na jego produkty. W 2001 roku zakłady przekształcono w spółkę akcyjną, a w 2021 roku ostatecznie je zlikwidowano. Hale fabryczne wyburzono i Pomet zniknął z krajobrazu Głównej. Pozostała nazwa osiedla i niewielka kolekcja pamiątek w wirtualnym muzeum historii Poznania Cyryl.
Magdalena Grzelak-Grosz
