Monumentalny, modernistyczny kościół św. Jana Bosko przypomina piramidę. Z kwadratowej podstawy pną się ku górze cztery trójkątne połacie imponującego dachu przecięte ozdobnymi wykuszami. Wewnątrz rozplanowano dwa kościoły: dolny i górny. W górnym kościele w 1991 roku umieszczono witraże zaprojektowane przez Sabinę Szałapską-Pyziak i wykonane w Artystycznej Pracowni Witraży Michała Kośmickiego w Poznaniu. Witraży jest dziesięć – trzy triady w prezbiterium i ścianach bocznych i pojedynczy witraż nad wejściem do świątyni. Każda triada składa się z kwadratowej, zamkniętej półkoliście części środkowej i flankujących ją dwóch paneli bocznych o kształcie wydłużonego trapezu. Witraże robią wrażenie skalą – środkowe części triad i witraż nad wejściem mają 5,5 m szerokości i tyleż wysokości, zwężające się ku górze witraże boczne – 13 m wysokości, prawie 2,5 m szerokości u podstawy i ponad metr w zwieńczeniu. Łącznie to prawie 400 metrów kwadratowych powierzchni złożonej z tysięcy szklanych elementów oprawnych w ołów. Dzieło Sabiny Szałapskiej-Pyziak zachwyca nie tylko skalą, ale także niesamowitą grą kolorów i delikatnym rysunkiem nieregularnych, długich i cienkich jak igiełki szklanych elementów. Szkiełka układają się w rozbudowane, abstrakcyjne formy, wśród których można dostrzec niedosłowne, przenikające się z tłem wizerunki postaci, twarzy, łodzi czy rozszalałych fal na wzburzonym morzu. Kiedy z abstrakcji wynurza się realny obraz, niektóre szkiełka zmieniają kształty, stają się bardziej obłe, zyskują miękką, zaokrągloną linię. Światło przenikające przez witraże tworzy we wnętrzu kościoła fantastyczne arabeski mieniące się wielością kolorów. Witraże w prezbiterium są złoto-żółte, w ścianie południowo-wschodniej – czerwone, a w ścianie północno-zachodniej – zielone. Artystka tylko incydentalnie wprowadza szkło w żywych, intensywnych kolorach, dynamizując obraz, jednak w całym dziele przeważają jasne barwy potęgujące wrażenie niebiańskiej świetlistości, która doskonale współgra z tematyką i przesłaniem ideowym pracy Szałapskiej-Pyziak. Witraże na bocznych ścianach przedstawiają sny św. Jana Bosko, założyciela zgromadzenia salezjanów, do których świątynia należy, i patrona kościoła.
W XIX wieku w Turynie ks. Bosko otworzył oratorium, czyli dom dla chłopców z biednych rodzin, przyjazne miejsce do nauki i zabawy. Dwa wizjonerskie sny świętego stały się kanwą dla artystycznej wizji autorki projektów witraży. Sen O stanie oratorium zmaterializował się w wyobraźni Sabiny Szałapskiej-Pyziak w postaciach trzech chłopców grających w piłkę, ledwo naszkicowanych, zasugerowanych raczej, którym przygląda się Maria. Sen O dwóch kolumnach, opowiadający o bitwie morskiej między okrętami niewiernych i okrętami Kościoła, symbolizują groźne fale i obrysowany czarnym konturem dziób statku, delikatna twarz Marii i pokonany wąż, symbol zła. Witraże w prezbiterium symbolizują Zmartwychwstanie. Żółto-pomarańczowa, słoneczna, dynamiczna kompozycja okala ołtarz główny, w którym centralne miejsce zajmuje rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego. Jasny, kolorowy witraż nad chórem muzycznym po przeciwnej stronie ołtarza głównego, który sama autorka projektu nazywa powiewem świeżego powietrza, dopełnia to wielkie skalą i siłą dzieło jednej artystki i jednego warsztatu witrażowniczego.
Danuta Książkiewicz-Bartkowiak
