Antoni Mazurek urodził się 4 grudnia 1898 roku w Brzozie w powiecie szamotulskim w rodzinie gospodarza Franciszka i Marianny z domu Kukurenda. W 1913 roku ukończył szkołę powszechną w Grodziszczku (pow. szamotulski), a rok później rozpoczął naukę w zawodzie kupca, którą przerwał wybuch pierwszej wojny światowej. W listopadzie 1916 roku został powołany do armii niemieckiej i przydzielony do Pułku Fizylierów Gwardii w Berlinie. Walczył na froncie zachodnim. 20 grudnia 1918 roku zdezerterował z jednostki i wrócił do Polski. 7 stycznia 1919 roku zgłosił się na ochotnika do tworzącego się 10. Pułku Strzelców Wielkopolskich (później 68. Pułk Piechoty). W styczniu i lutym tego roku brał udział w walkach o Szubin, Kcynię, Rynarzewo oraz w okolicach Zbąszynia, a od maja do czerwca walczył na froncie północnym powstania wielkopolskiego, m.in. w bitwie pod Murowańcem (wieś w powiecie bydgoskim), która rozegrała się w nocy z 18 na 19 czerwca i umożliwiła otwarcie polskim oddziałom drogi na Bydgoszcz.
22 czerwca 1919 roku wraz z żołnierzami pułku został przerzucony na front galicyjsko-wołyński wojny polsko-ukraińskiej. W październiku 1919 roku wrócił do Wielkopolski i brał udział w obsadzaniu linii demarkacyjnej między wojskami polskimi a niemieckimi na odcinku Kępno–Leszno. W lutym 1920 roku został przeniesiony na front białoruski wojny polsko-bolszewickiej, gdzie brał udział w wielu bitwach. W maju tego roku w zwycięskiej bitwie pod Pleszczenicą (dzisiaj w obwodzie mińskim na Białorusi) został ciężko ranny w nogę. Po wyparciu najazdu bolszewików zwolniono go do rezerwy w stopniu kaprala (10 sierpnia 1921 roku).
W latach 1922–1927 pracował jako funkcjonariusz służby celnej, a w latach 1929–1933 był pracownikiem biurowym Polskich Kolei Państwowych. W latach 30. XX wieku kilka lat mieszkał w Pniewach. Pod koniec tej dekady rozpoczął pracę jako woźny Muzeum Miejskiego w Poznaniu, które działało w gmachu Miejskiego Urzędu Targu Poznańskiego przy ul. Marszałka Focha 18 (obecnie ul. Głogowska), gdzie Mazurek zamieszkał. Był jednym z tych pracowników Muzeum, którzy w czasie drugiej wojny światowej z narażeniem życia ukrywali przed okupantem zbiory muzealne. W piwnicy budynku przy ul. Szewskiej 10, gdzie wówczas mieszkał, ukrył orła z wieży ratuszowej, za co 16 maja 1946 roku prezydent Poznania Stanisław Sroka przyznał mu okolicznościowy dyplom. Po wojnie Antoni Mazurek pracował w Archiwum Miejskim, a później był kierownikiem nieistniejącego hotelu przy ul. Rybaki. Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną Marią z domu Skiba doczekał się dwóch córek – Adeli i Aleksandry. Po śmierci żony w 1939 roku ożenił się ponownie z Franciszką z domu Piosik, z którą miał trójkę dzieci: Izabelę, Romana i Marka.
Za bohaterstwo i zasługi wojenne został odznaczony Krzyżem Walecznych i Medalem „Polska Swemu Obrońcy”. W 1958 roku został uhonorowany Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym. Zmarł 15 czerwca 1962 roku i spoczywa na cmentarzu Junikowskim w Poznaniu.
Paweł Michalak
