Michał Marciniak urodził się 25 sierpnia 1895 roku w Wojciechowie w powiecie jarocińskim jako jedno z dziesięciorga dzieci kołodzieja Antoniego i Zofii z domu Roszak. Po ukończeniu ośmioletniej szkoły podstawowej kontynuował naukę w dwuletniej szkole zawodowej, przygotowując się do pracy w zawodzie kupca. W 1911 roku wyjechał w celach zarobkowych do Westfalii, w okolice Dortmundu, gdzie zamieszkał u swojej siostry Magdaleny Bachorz. Początkowo pracował jako robotnik prawdopodobnie w jednej z kopalni lub hut Adolfa von Hansemanna w Zagłębiu Ruhry, a następnie w branży gastronomicznej. W czasie pierwszej wojny światowej walczył zarówno na froncie zachodnim, jak i wschodnim. 4 grudnia 1918 roku wrócił do Wojciechowa i nawiązał kontakt z formującymi się oddziałami powstańczymi. Po wybuchu powstania wielkopolskiego wstąpił w szeregi Kompanii Śremskiej, która walczyła m.in. pod Zbąszyniem, Lesznem i Rawiczem.
Po zakończeniu powstania walczył w szeregach uformowanego na przełomie lutego i marca 1919 roku 2. Pułku Artylerii Polowej Wielkopolskiej (przemianowanego w grudniu tego roku na 17. Pułk Artylerii Lekkiej). Na początku 1920 roku brał udział w walkach na froncie litewsko-białoruskim wojny polsko-bolszewickiej, później m.in. w bitwie warszawskiej pod dowództwem gen. Władysława Sikorskiego. 26 listopada 1920 roku został przeniesiony do rezerwy w stopniu plutonowego.
9 października 1920 roku w Siedleminie (powiat jarociński) poślubił Kazimierę Radziejewską, z którą na początku 1921 roku zamieszkał w Pleszewie. Tu urodzili się jego synowie Arkadiusz (ur. 1921) i Zdzisław (ur. 1925). Początkowo Marciniakowie dzierżawili restaurację, w latach 1925-1927 prowadzili jadalnię i kino Polonia przy Pl. Kościelnym 2, a od 1927 roku aż do wybuchu drugiej wojny światowej – kawiarnię Wielkopolanka przy ul. Poznańskiej 3, cały czas w Pleszewie. Po wybuchu drugiej wojny światowej kawiarnia zmieniła nazwę na Berliner Café i przeszła w ręce Niemca Alberta Lambeka. Dzięki wstawiennictwu pleszewskich Niemców Marciniakowie uniknęli wysiedlenia do Generalnego Gubernatorstwa i zamieszkali w domu fryzjera Józefa Spychałowicza i jego żony Walerii na obrzeżach Pleszewa. W 1950 roku najmłodsze dzieci obu par, Zdzisław Marciniak i Teresa Spychałowicz, wzięły ślub.
W czasie okupacji Michał Marciniak pracował w Kaliszu, najpierw w hurtowni wódek, a później w firmie Andreasa Schneidera zajmującej się handlem rowerami, motocyklami i maszynami do szycia. Po wojnie ponownie otworzył kawiarnię Wielkopolanka, którą prowadził do 1952 roku, kiedy lokal został przejęty przez Powszechną Spółdzielnię Spożywców w Pleszewie. Michał Marciniak został magazynierem w piekarni PSS, a w ostatnich latach życia pracował w księgowości Spółdzielni Inwalidów „Zryw”. Zmarł 1 maja 1957 roku w Poznaniu. Spoczywa na cmentarzu przy kościele św. Floriana w Pleszewie.
Paweł Michalak
