Stefan Horemski urodził się 11 sierpnia 1898 roku w Kiączyniu w powiecie szamotulskim. Był drugim synem Józefa i Jadwigi. W czasie pierwszej wojny światowej walczył w armii pruskiej na froncie zachodnim, podobnie jak jego starszy brat Stanisław Jan, który zginął w bitwie pod Verdun. Po powrocie do Polski Stefan wstąpił w szeregi powstańców wielkopolskich. Walczył najpierw w okolicy Szamotuł, a później uczestniczył w oswobodzeniu Poznania, m.in. brał udział w zajęciu koszar 6. Pułku Grenadierów na Jeżycach (31 grudnia 1918 roku) oraz w zdobyciu lotniska wojskowego w Ławicy (5–6 stycznia 1919 roku). 4 stycznia 1919 roku zgłosił się jako ochotnik do formującego się Wojska Wielkopolskiego, wstępując do 1. Pułku Strzelców Wielkopolskich (późniejszy 55. Poznański Pułk Piechoty). W jego strukturach walczył na froncie południowym powstania wielkopolskiego (odcinek Leszno–Rawicz) pod dowództwem por. Zielińskiego, a następnie w wojnie polsko-ukraińskiej (Lwów) i polsko-bolszewickiej (Bobrujsk).
W 1921 roku wrócił do Poznania i rozpoczął pracę jako kowal. 21 kwietnia 1922 roku poślubił Stanisławę z domu Skiba, z którą miał czworo dzieci: Henryka (1925), Eugenię (1927), Janinę (1930) i Stefanię (1936). W 1932 roku rodzina zamieszkała przy ul. ks. Kordeckiego na Górczynie.
W czasie drugiej wojny światowej Stefan Horemski został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec. Po powrocie w 1945 roku pracował w Zarządzie Miejskim w Poznaniu. Zmarł 21 czerwca 1978 roku i został pochowany na cmentarzu Junikowskim.
Paweł Michalak
