Opera po 1945 roku | Afisze i programy ze zb. Teatru Wielkiego

zamknij wstęp
do kolekcji
Powrót
Kolekcja nadrzędna: Opera | 1910–1978 | ze zb. Teatru Wielkiego w Poznaniu
Opera po 1945 roku | Afisze i programy ze zb. Teatru Wielkiego
Liczba obiektów:
172
Właściciel:
Lokalizacja:

Po II wojnie światowej musiało minąć kilka lat, zanim Opera poznańska powróciła do okresu świetności, jaki był jej udziałem w ostatnich latach międzywojennych za dyrekcji Zygmunta Latoszewskiego. Pierwszy powojenny dyrektor Zygmunt Wojciechowski (kierował teatrem także w latach 1929-33) najpierw musiał się uporać z odbudową uszkodzonego na szczęście nieznacznie gmachu, skompletowaniem zespołu i zapewnieniem Operze materialnego wsparcia niezbędnego do jej funkcjonowania. W tej trudnej sytuacji Wojciechowski poradził sobie znakomicie i już 2 czerwca 1945 roku operą Krakowiacy i górale Karola Kurpińskiego zainaugurował nowy rozdział w dziejach Opery. Pół roku później dyrekcję teatru objął ponownie Latoszewski, którego ambicją było przywrócenie Operze przedwojennego miana polskiego prekursora w realizacji europejskich tendencji reformatorskich. Z powodzeniem – za jego dyrekcji na poznańskiej scenie zrealizowano kilka wybitnych spektakli, ostatnim przed socrealistyczną nocą w kulturze była Carmen Bizeta z 1948 roku, do której awangardową scenografię stworzył malarz Wacław Taranczewski (na scenę wjechał motocykl!). Stalinowskie mroki próbowali rozświetlić kolejni dyrektorzy Opery – Zdzisław Górzyński i Walerian Bierdiajew. Wzbogacali repertuar teatru o wybitne pozycje, zapraszali do ich realizacji znanych reżyserów, zatrudniali młodych, zdolnych artystów, m.in. Antoninę Kawecką, Franciszka Arno i Barbarę Bittnerównę. Górzyński po kilku sezonach z repertuarem tradycyjnym zaczął z powodzeniem realizować ideę teatru reżyserskiego, sięgając po dawno nie grane w Poznaniu dzieła wagnerowskie (po październiku 1956 wystawił Holendra tułacza). 22 stycznia 1950 roku, w czasie jubileuszu trzydziestolecia, nadano Operze imię Stanisława Moniuszki, wystawiając jednocześnie Halkę w inscenizacji Leona Schillera. W 1963 roku dyrektorem teatru został Robert Satanowski, który realizował ideę Opery nowoczesnej, odważnej, synkretycznej, nawet szokującej. Za jego kadencji poznańska scena uznawana była za najbardziej nowatorski teatr operowy w Polsce. Satanowski kierownictwo baletu powierzył tancerzowi i choreografowi Conradowi Drzewieckiemu i to na tej scenie rozpoczęła się historia tańca nowoczesnego w Polsce.
Po kilku nieudanych nominacjach w 1978 roku stanowisko dyrektora Opery objął Mieczysław Dondajewski, którego zamysł na wielki teatr operowy zasadzony na korespondencji sztuk rozbił się o rzeczywistość społeczno-polityczną przełomu lat 80. i 90. XX wieku. Teatr eksperymentalny wtedy umarł, a na kolejną dekadę zmartwychwstał tradycyjny teatr powszechny.

Magdalena Grzelak-Grosz, Danuta Bartkowiak

Sortuj:
Wyświetlam 172 wyniki
Wyświetlam 172 wyniki
Powrót
Kolekcja nadrzędna: Opera | 1910–1978 | ze zb. Teatru Wielkiego w Poznaniu
Informacje / metadane