Partner strategiczny
Nasze zbiory liczą już 40 206 obiekty/54 801 skanów
Wyników  439,  strona:
Wyników na stronie:
Sortowanie:
A B

Wyszukaj

Filtrowanie zaawansowane

Nazwa zespołu (kolekcji):
Partner:
Właściciel:

Filtrowanie zaawansowane

Tytuł obiektu:
Typ obiektu:
Data obiektu:  do:
Miejsce:
Autor / Twórca:
Właściciel:
Partner:
Kolekcje A-Z
 

Ireneusz Wierzejewski, lekarz | 1881–1930 | Muzeum Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu

Poznański ortopeda Ireneusz Wierzejewski zawodu uczył się od najlepszych. Po ukończeniu w 1908 roku studiów medycznych odbył roczne praktyki w klinice słynnego niemieckiego ortopedy prof. Langego w Monachium. Ten polecił go innemu wybitnemu ortopedzie prof. Konradowi Biesalskiemu. W 1909 roku Wierzejewski został pierwszym asystentem Biesalskiego w jego Berlińsko-Brandenburskim Zakładzie Leczniczo-Wychowawczym dla Kalek. Przede wszystkim był chirurgiem, ale jednocześnie pisał doktorat oraz konstruował protezy i sprzęt ortopedyczny (po zakończeniu nauki w Królewskiej Szkole Realnej Bergera w Poznaniu odbył praktyki w fabryce Cegielskiego, ucząc się tokarstwa, kowalstwa i ślusarstwa). W 1911 roku wrócił do Poznania i objął stanowiska naczelnego lekarza i dyrektora pierwszego na ziemiach polskich zakładu ortopedycznego powołanego dzięki dotacji bogatej właścicielki ziemskiej Heleny Gąsiorowską. Dwa lata później Zakład B.S. Gąsiorowskiego przyjął pierwszych pacjentów. Ireneusz Wierzejewski prowadził szpital przy ul. Alejowej (dzisiaj ul. Gąsiorowskich) aż do śmierci w 1930 roku (po II wojnie światowej funkcjonowało w tym budynku Wielkopolskie Centrum Ortopedii i Chirurgii Urazowej, w 2010 roku przeniesione do Szpitala Wojewódzkiego przy ul. Lutyckiej).

W czasie I wojny światowej władze pruskie zamieniły Zakład Gąsiorowskiego na szpital forteczny V korpusu armii, a Wierzejewskiego mianowały jego szefem i doradczym ortopedą V korpusu. To do niego przywożono z Frontu Wschodniego wszystkich żołnierzy z urazami kręgosłupa (zoperował ponad 4 tys. przypadków!). Tymczasem za plecami swoich niemieckich dowódców Wierzejewski działał w konspiracyjnej Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego. W grudniu 1918 roku wstąpił jako ochotnik w szeregi powstańców wielkopolskich i został naczelnym chirurgiem w Głównym Szpitalu Fortecznym przy ul. Królewskiej (dzisiaj Libelta). Od stycznia 1919 roku był naczelnym lekarzem powstania i organizował służbę medyczną w całej Wielkopolsce. Potem wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej i został szefem sanitarnym 1. Armii Wojska Polskiego na Froncie Wschodnim.

We wrześniu 1921 roku przeniesiono go do rezerwy. Wrócił do  Zakładu Gąsiorowskiego, gdzie m.in. uczył zawodu późniejszych wybitnych ortopedów Franciszka Raszeję i Wiktora Degę. Podjął pracę na nowo utworzonym Uniwersytecie Poznańskim, w 1922 roku habilitował się, a rok później został profesorem i kierownikiem pierwszej w Polsce Kliniki Ortopedycznej UP. Zmarł w 1930 roku, miał 48 lat.

W Cyrylu można obejrzeć bogatą kolekcją pamiątek po prof. Wierzejewskim zgromadzonych i opracowanych w Muzeum Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu – znakomite zdjęcia (np. fotografie pacjentów ze skonstruowanymi przez Wierzejewskiego protezami), wspaniałe listy, rękopisy wykładów i tekstów nie związanych z medycyną, np. o rozwoju opery włoskiej. Większość wchodzących w skład kolekcji obiektów należy do prof. dr hab. Małgorzaty Wierusz-Kozłowskiej i jest depozytem Muzeum, pozostała część archiwaliów jest własnością Muzeum. W identyfikacji niektórych fotografii wspomogli pracowników Muzeum dr Marek Rezler, dr Michał Krzyżaniak, dyrektor Muzeum Powstańców Wielkopolskich im gen. J. Dowbora-Muśnickiego w Lusowie, i Jan Gruszka z Muzeum Powstania Wielkopolskiego 1918–1919 w Poznaniu.

 

Danuta Bartkowiak, Anna Poniedziałek, Łucja Stasik


Wyników  439,  strona:
Logo Mykk
Logo FB
Copyright © 2013-2019 Wydawnictwo Miejskie Posnania

Wskazówka

W celu wygodniejszego przeglądania możesz użyć przycisków klawiatury...